Her şeyin sonuna gelir insanlar. Başlamanın kaçışı olmayan kardeşine denir son diye. İnsanlar başladığını da fark etmez , kendi sonlarını hazırladığını da. Sonlara hazırlık aslında belki de başlangıcın özelliğindedir. Başlangıcı bazı insanlar için can yakıcı olan bir dostluğun bitişi elbet içe sinmez.
' Ama bitişi olmaz zorunda mıydı?' dediğimi fark ettiğim anda canımı yakmaya başladı bu son. Garipliklerde zirve yapmış , sözlerimizi tüketmiş noktadayken ne kadar doğru bu saçma bağı sorgulamak.? Başlangıcını düşündüğüm de acaba dedim. Acaba sonu başında zaten gizli miydi?
Sevmediğim huylarım var. Kimsenin kendinde olmasını istemediği o 'kötü huylar'dan. Mesela kin. Çok aşırı bi biçimde sahip olduğum bu duygu etkisini nasıl kimi zaman yitirdi şaşırdım. Nasıl becerdin bunu anlamadım. Ama biz de olan hangi olay , durum , söz normaldi.? Anormallik halindeki ben , kendime çok yabancı. O yüzden şaşırttın beni. Merakla devamını izledim. Merakla sonunu bekledim. Ama dediğim gibi sonu aslında başındaki çarpıklıktan belliydi sanki. ,
Ama yine de hep bi umut besledik biz senle. Dostluğun her evresinde birbirimize karşı 'belki'lerimiz oldu. O belkiler eğlendirdi bizi. Belki hala ararız , sorarız dedik. Belki gidince özleriz dedik.Belki hiç unutmayız dedik. Her şey bi kenara son belki'lerimizden biri gerçekten gerçekleşecek. Sana buradan söz veriyorum. Unutmam.
İyi , güzel , kötü ,heyecanlı , uçarı ne kadar duygumuz varsa , ne kadar çok şey yaşadıysak onlara saygımdan susuyorum. Biz sıfırı tükettik. Bari birbirimizi hatırlayalım. Bunu okursun biliyorum. Belki söylenecek ne kadar çok şey var daha..Ama artık bi gereği yok. Hani bana attığın son mesajda dedin ya böyle düşünmemiştim sonunu diye. Ben de böyle düşünmemiştim hep merak etmiştim. Ama aslında düşünmemiz gerekirdi.Bu 'son'u hazırlayan bizdik.
Şimdi o sana söylemeye içimin el vermediği o ağır anlamlar yüklü cümleyi söyleyebilirim sanki.
'Kendine iyi bak.'
